Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Prostaczek - Charakterystyka Prostaczka

Charakterystyka Prostaczka

Głównym i tytułowym bohaterem „Prostaczka” Woltera jest huroński młodzieniec, który został wzięty do niewoli po bitwie z Anglikami i któremu dano wybór – powrót do wioski lub podróż do Europy. Prostaczek wybrał tę drugą opcję, albowiem nie posiadał ojca ani matki, którzy mogliby tęsknić za nim, zaś podróże interesowały go. Najpierw dotarł do Wielkiej Brytanii, później do Francji, gdzie spędził resztę swego życia. Młody barbarzyńca poznał dzięki temu świat ludzi cywilizowanych i przekonał się, iż w istocie są oni bardziej barbarzyńscy od tak zwanych dzikich.

Kiedy postawił swe stopy na francuskim lądzie, w krainie zwanej Dolna Bretania, napotkał dwoje ludzi w średnim wieku – mężczyznę i kobietę, którzy nosili nazwisko de Kerkabon. Przyjęli oni Prostaczka pod swój dach, goszcząc go wieczerzą i zasypując gradem pytań, na które chłopak odpowiadał ze szczerością i prostotą. Ponieważ młody człowiek miał ujmującą powierzchowność, cerę o wiele jaśniejszą, niż przystało na Hurona, oraz był miły w obejściu, szybko zaskarbił sobie sympatię prominentnych parafian klasztoru Góry. Dbając o duszę nowego przyjaciela postanowili go ochrzcić, jednak Prostaczek stanowczo odmówił, ponieważ własną wiarę uznawał za pełnoprawną i równie dobrą, co inne.

Wkrótce okazało się, że Huron tak naprawdę jest synem brata przeora de Kerkabon, który wyprawił się dwadzieścia lat wcześniej do Kanady i tam zginął razem ze swą żoną. Rodzeństwo de Kerkabon było pełne radości, a i sam Prostaczek cieszył się z posiadania krewnych, którzy przyjęli go pod swój dach. Wciąż nosili zamiar ochrzczenia młodzieńca, zaczęli więc postanowili nauczyć go wiary. Przeor podarował mu Biblię, którą chłopak przeczytał z ciekawością i zasypał swego wuja